Kapalı Alanlar İçin En Dayanıklı Bitkiler

Yeni taşındığım evin salonu kuzeye bakıyordu ve ilk kışın sonunda elimde beş bitkiden ikisi kalmıştı. O iki bitki bugün hâlâ hayatta, hatta ilk günden daha gür. Aradaki farkın "yeşil parmak" olmakla ilgisi yoktu; sadece doğru türü seçmişim, gerisi kendiliğinden yürümüştü. Eğer siz de raflarda kalan birkaç saksı arasında karar vermeye çalışıyorsanız, aşağıdaki karşılaştırma benim denemelerimin ve birkaç kaybımın özeti.

Şunu baştan söyleyeyim: "dayanıklı" kelimesi kataloglarda çok kolay kullanılıyor. Benim ölçütüm net — iki hafta unuttuğumda solmayan, pencereden üç metre uzakta yaşayan ve kaloriferin kuru havasında yaprak dökmeyen bitki dayanıklıdır. Bu üç testten geçen tür sayısı sandığınızdan az.

Denediğim Türler ve Gerçek Performansları

Aşağıdaki dört türü aynı evde, farklı köşelerde yıllarca tuttum. Hepsi "düşük ışığa dayanır" etiketiyle satılıyordu ama davranışları hiç aynı değildi.

Zamioculcas (ZZ bitkisi) — unutkanlar için birinci sıra

Yer altındaki yumrularında su depoladığı için üç hafta sulamasam bile fark etmiyor. Bende koridorda, gün ışığının dolaylı olarak ulaştığı bir köşede duruyor ve yılda iki üç yeni sürgün veriyor. Tek zaafı fazla su: sararan yaprak gördüyseniz kesinlikle susuzluktan değildir. Kök çürüğü belirtilerini ayırt etmek konusunda bitki hastalıkları tanısıyla ilgili notlarım işinizi kolaylaştırır.

Sansevieria (paşa kılıcı) — en affedici, en yavaş

Banyoda penceresiz bir rafta bir yıl tuttum, ölmedi ama büyümedi de. Bu tür ışığa aç değil, sadece ışıkla birlikte hızlanıyor. Dolaylı aydınlıkta koyduğumda yılda iki yeni yaprak açtı. Karar verirken şunu düşünün: canlı kalmasını mı istiyorsunuz, gelişmesini mi? Sansevieria birincisini garanti eder, ikincisi için biraz aydınlık lazım.

Salon sarmaşığı ve Aspidistra — sarkan mı, kütle mi?

Salon sarmaşığı (pothos) hızlı büyür, dolaptan sarkar, çelikle çoğaltması çok kolaydır; ama gerçekten karanlık köşede yaprakları küçülür, aralar açılır ve alacalı desenler kaybolur. Aspidistra ise adının hakkını veriyor: en sevimsiz köşede, kalın koyu yeşil yapraklarla duruyor, karşılığında yılda bir iki yaprakla yetinmenizi istiyor.

Kararı Etkileyen Üç Bakım Detayı

Tür seçimi işin yarısı. Diğer yarısı, evinizin gerçek koşullarını doğru okumak. İç mekan bitkileri bakım ışığı dengesini kurduğunuzda listedeki her tür rahatça yaşar; kurmadığınızda en dayanıklısı bile birkaç ay içinde çirkinleşir.

Işığı tahmin etmeyin, elinizle ölçün

Bende işe yarayan basit yöntem: gündüz saatinde saksının olduğu yere elimi tutuyorum. Duvarda net bir gölge oluşuyorsa orası bu bitkiler için fazlasıyla yeterli. Bulanık, silik bir gölge varsa Zamioculcas ve Aspidistra tamam, sarmaşık zorlanır. Hiç gölge yoksa orası bitki yeri değil, süs eşyası yeri. Bahçesi olanlar için gölge alanlara uygun bitkilerle ilgili mantık aynıdır: ışığın miktarı değil, sürekliliği belirleyicidir.

Takvimle değil parmakla sulama

"Haftada bir su" cümlesi bu bitkilerin katilidir. Ben parmağımı toprağa iki-üç santim sokuyorum; nem hissediyorsam bekliyorum. Kışın kalorifer havası yüzeyi kurutur ama altta su kalır, aldanmak çok kolay. Suyu verirken de azar azar değil, saksı tabanından akana kadar veriyorum, sonra tabaktaki fazlayı döküyorum. Otomatik sulama sistemlerini iç mekanda bu türler için hiç gerekli bulmadım; onlar daha çok balkondaki sebzelerin işi.

Toprak ve saksı: çürümenin gerçek sebebi

Hazır saksı toprağı tek başına bu bitkiler için fazla su tutar. Ben üçte bir oranında perlit veya iri kum karıştırıyorum; kum ve killi toprakla uğraşırken öğrendiğim drenaj mantığı saksıda birebir geçerli. Delikli saksı şart, dekoratif kabın içine delikli plastik saksı yerleştirmek en pratik çözüm. Gübre konusunda ise cimriyim: ilkbahar ve yaz boyunca ayda bir seyreltik sıvı besin yeterli, kışın hiç vermiyorum. Bitki besini türleri arasında seçim yaparken yavaş salınımlı olanlar bu tembel bitkilerde daha az hata yaptırıyor.